In Nagorno-Karabakh, each side points to the other’s losses, and declares victory


Over the last several days an unfortunate escalation of violence in and around Nagorno- Karabakh, has left several dozen dead and wounded. As a tenuous ceasefire takes hold, we are reminded of the enduring allure of war, of the deep-seated hatred of the adversary it unleashes, of our propensity to be enamored by the technological wizardry of it all, and of the corruption and criminality that it conceals.

All this fighting, in a conflict nominally about territory, will result in each faction essentially retaining the same positions as before – the recent bout of bloodletting notwithstanding. But that will not stop each side from declaring victory; such is the logic of endless war, or what some analysts and commentators have repeatedly and mistakenly referred to as ‚frozen conflict’.

In the absence of a resolution, each side can still claim superiority, whether it be national superiority in having rallied to the cause, moral superiority in the heroics of the warriors who fought and died for their fellow countrymen, or technological superiority in shooting down more drones, or destroying more tanks. Victory is determined by body counts, dutifully inflated by the opposition, while one’s own casualties are carefully concealed. These are tallies to be marked on‚infographics,‘ and disseminated widely via social media platforms and to the press.

Meanwhile, actual battlefield gains and losses matter little, because the blood-soaked terrain is no longer the primary driver of the conflict. Power is. The military build-up on both sides is increasingly being used to stifle dissent and as a distraction for two regimes that are growing unresponsive to the needs of their citizens.

Consider this recent report from Policy Forum Armenia, that details widespread abuse and corruption in the Armenian armed forces. According to PFA, ‘The defense sector remains one of the most closed and corrupt institutions in Armenia and the public’s distrust toward it is getting deeper’. This facilitates ‘the formation of a governing criminal-oligarchic system under a disguise of democracy; the unconstitutional use of armed forces for cementing power and/or treating to employ such forces to usurp authority.’

Meanwhile, an International Crisis Group policy briefing warned in 2008 that Azerbaijan ‘has exponentially increased its military budget’ and despite reforms, ‘So far there has been insufficient political will […] to break the habit of treating the army as above all an instrument with which to protect elite interests.’ The risk is that ‘fragmented, divided, accountable to-no-one-but-the-president, un-transparent, corrupt and internally feuding armed forces could all too easily be sent off to fight to satisfy internal power struggles.’

It is hard to see how the warring parties can come to a peaceful resolution, when maintaining an endless war-footing is beneficial, profitable even, for many of those involved. As Chris Hedges, a noted war correspondent turned-peace activist, reminds us, ‘There are always people willing to commit unspeakable human atrocity in exchange for a little power and privilege.’ This is an enduring feature of all war, though the disparity between those benefiting from the conflict and those conscripted to do the fighting has never been greater than in it is in Nagorno-Karabakh.

The most damning reports of widespread corruption and abuse in both nations’ armed forces come from the soldiers themselves, who are often left to rot on the front line in appalling conditions.

According to the Safe Soldiers project, a series of reports put together by the Armenian based Peace Dialogue: ‘[T]he beating, torture, and humiliation of the soldiers by the officers have become widespread and systematic. Such occurrences very often are revealed during the preliminary investigation of murder cases, since beating and torture most often precede the murders.’ The report goes on to add that in the absence of proper oversight, involuntary deaths, suicides, and intentional homicides ‘committed in the military posts very often are presented as murders committed by the adversary.’ Even murder, sometimes committed by officers, becomes nothing more than another tally on the scorecard.

It is no wonder that in 2007 some 30% of Armenian students enrolled to avoid military service altogether, and even took to the streets in 2010 in order to protest when they feared that privilege might come to an end. Ironically, the person who reported on those protests, along with thousands of others, has spent the last four days tweeting spiteful propaganda. This is a stark reminder that hatred endeared by ethnic conflict can serve as a powerful cause to rally behind, even when we might otherwise do everything we can to distance ourselves from its violent consequences.

Lacking even rudimentary protections for journalists and NGOs in Azerbaijan, getting the same access to soldier testimony can be far more difficult, though not impossible. When I was living there (briefly) in the summer of 2014, several young men told me how to evade being sent to the front. You can pay a bribe approximate to the level of comfort you’d like to maintain while serving, or make use of high-level connections in order to gain an exemption. The few formal independent reports that do exist are not encouraging, suggesting that in some years, more than half of troop fatalities are non-combat. Suicide, hazing, and other forms of maltreatment are rife. An Amnesty International report even suggested that conscription has been used a way to silence peaceful critics of the regime.

Yet in the frenzy of conflict, cheering throngs of students gathered in Baku to support their heroic compatriots on the front. Ironically, many of these demonstrators were either not yet born, or would have been too young to remember how the conflict began in the first place. More than twenty years has passed since then. But the fervor of war is sustained by near constant reminder, on the nightly news, of the atrocities committed by the other side (neglecting of course to mention their own).

To these cheering students, many of whom undoubtedly paid a bribe to avoid being sent to the front themselves, or, like their Armenian counterparts, are attending university to get out of military service, the war-induced hysteria acts as an amnesia of sorts. By momentarily erasing their own disdain for military service – and the knowledge of the horrors it brings – they can roar in euphoric approval at the prospect of ‘victory’.

As the guns fall silent, and the camera crews move on, those cheering throngs of supporters in Baku and Yerevan will return to their normal day-day lives, while those least connected, with neither the money nor the connections to stay off the battlefield, will continue to be sent to the front – where they will be swiftly forgotten, until the fatal hour that they are called upon to become heroes of the nation once more.


 

Panama sənədləri: Fazil Məmmədov Əliyevlər ailəsilə necə ortaq oldu? (Araşdırma)


BBC Azərbaycancanın tanış olduğu sənədlərdən belə çıxır ki, Azərbaycanın hazırkı vergilər naziri prezident İlham Əliyevin arvadı ilə partnyorluqda Panamada pul investisiyası ilə məşğul olubmuş.

Fazil Məmmədov və birinci ledi Mehriban Əliyeva ilkin aktivləri 10 min dollar təşkil edən, lakin Fondun qaydalarından göründüyü kimi, məhdudiyyətsiz vəsaitləri və həcmləri olan fondun iki tək „hamisi“ kimi qeydiyyatdan keçiblər. Təsisçi bəyan edir ki, Heydər Əliyev (20%), Leyla Əliyeva (15%) və Arzu Aliyeva (15%) adlarının qarşısında göstərilmiş faizlərə uyğun olaraq Fondun Əsas Mənfəətdarıdırlar. Həmin vaxt ən böyük mənfəətdar kimi Fazil Məmmədovun adının qarşısında 30% yazılıb. Mənfəətdarlar siyahısında göstərilir ki, “Fazil Məmmədov 28 mart 2003-cü ildə Bakıda doğulub”. Nazir Fazil Məmmədov 28 mart 1964-cü ildə Şamaxıda doğulub.

2004-cü ilin aprelindən bu yana olan sənədlər göstərir ki, qalan üç ilkin mənfəətdar bu və ya digər dərəcədə Azərbaycanın AtaHolding konqlomeratı və/və ya Vergilər Nazirliyi ilə bağlıdır:

Ahmet Erentok, 2003-cü ildən AtaHolding-in sədri;

Əşrəf Kamilov, Vergilər Nazirliyinin keçmiş rəsmisi, hazırda AtaBank-ın direktorlar şurasının üzvü;

Mahir Rəfiyev, AtaBank-ın direktorlar şurasının keçmiş üzvü, Vergilər Nazirliyinin hazırkı müşaviri.

1/5/2004 tarixli ilkin qaydalarda mənfəətdarların sayı azdır, yəni burada birinci ailənin üzvləri yoxdur. İki hami – Fazil Məmmədov və Ahmet Erentokdur, Mehriban Əliyeva deyil. Lakin Birləşmiş Krallıqda qeydiyyatdan keçmiş filial şirkətin hesablarında ehtiyatlı şəkildə əsas nəzarət tərəfi kimi yalnız Erentok göstərilib, çünki o UF Universe Foundation şirkətində mənfəətdar maraqlarına malikdir və Ata Holding JSC şirkəti Məşvərət Şurasının sədridir. Birləşmiş Krallıq şirkətinin maliyyə hesablarında Fazil Məmmədovun adı çəkilmir, baxmayaraq ki, mənfəətdar kimi onun adının qarşısındakı faiz göstəricisi 60%-dir. Cənab Erentokun adının qarşısında həmin vaxt 30% göstərilib.

 

Əliyevlər ailəsi Fazil Məmmədov ilə

2005-ci ilin fevralına aid elektron məktublardan görünür ki, mənfəətdarların siyahısına dəyişiklik təcili və tələsik edilib. Mənfəətdarların siyahısına Əliyevlərin adları əlavə edildikdən sonra ilkin mənfəətdarların payı yarıbayarı azalıb.

Eyni məktublardan sızmış sənədlər, həmçinin əsas nəzarət şirkətlərinin maliyyə hesabatları göstərir ki, AtaHolding-ə nəzarət Mehriban Əliyeva və Fazil Məmmədovun şirkəti tərəfindən edilir.

 

2003-cü ilə aid daha erkən e-mail yazışmalarından bəlli olur ki, “FM” adlı birisi, dəyəri 5 milyon dollar olan və Birləşmiş Krallıqda vergi ödəməsi nəzərdə tutulmayan bir Birləşmiş Krallıq holdinq şirkətini almaq üçün Panamada dəyəri 5 milyon dollar olan bir holdinq (başqa şirkətlərin satın alınması və ya sahibliyin alınması məqsədilə açılan şirkət) şirkəti açıb. Bütün bu şirkətlər “FM”-in hüquqlarını təmsil edən Derrick French tərəfindən təşkil edilib. FM qrupunun strukturuna, habelə UF Universe Foundation şirkətinin qaydalarına dəyişikliklər, e-mail və sənədlərdən göründüyü kimi, öz müştərisinin göstərişi ilə French tərəfindən həyata keçirilib.

Hər iki şirkət 2014-cü ildə Mossack Fonseca-nın müştərilərinin bərpa edilmək göstərişinədək, müəyyən bir vaxtda fəaliyyətsiz qalıb. Qəbz sənədi bu göstərişin icra olunduğunu göstərir. UF Universe Foundation şirkətinin hazırda mövcud olub-olmadığı bilinmir, lakin FM Management Holding Group (UK) 2012-ci ildə ləğv edilib.

BBC öz sorğularına Fazil Məmmədovdan cavab almayıb. Prezident Əliyevin ofisi isə təkrar edib ki, prezidentin qızları yetkinlik yaşındadırlar və öz bizneslərini apara bilərlər.

Bu, Fazil Məmmədovun, özünün Ata Holding-lə münasibətlərində hökumət rəsmisinin biznes maraqlarına malik olmasını qadağan edən Azərbaycan qanununa riayət edib-etməməsi barədə mühüm bir sual doğurur.

 

2012-ci ildən bəri olan sənədlər göstərir ki, prezidentin qızları – Leyla və Arzu Əliyevalar və onların biznes partnyoru Olivier Mestelan, Ata Holding bank qrupunda səhm çoxluğu paketinin sahibidirlər: hazırda bu Qrupun səhmlərinə, müvafiq olaraq 51%, 25% və 24% payla Hughson Management Inc. [Mossack Fonseca-nın sənədlərinə əsasən bu şirkətin sahibi Leyla Əliyeva, Arzu Əliyeva və Olivier Mestelandır], Asbet Limited [son sənədlər bu şirkətə Arzu Əliyevanın sahib olduğunu göstərir] və Hughson Management Inc şirkəti ilə üç ayın içində qeydiyyatdan keçmiş başqa bir Panama şirkəti Clonmel International Inc. şirkəti sahibdirlər. Sızmış sənədlər göstərir ki, hər birinin ayrılıqda məqsədləri aydın olmasa da, 2006-cı ildə qısa bir müddətin içində bu üçlüyün adları altında demək olar bir-birinə tam oxşar olan bir neçə şirkətlər qeydiyyatdan keçirilib.

Əliyevin qızları

The US wants to send special forces into Syria



Administration of US President Barack Obama is considering sending special forces into Syria of additional forces from 250 troops. With relevant proposals made by the Pentagon. This Saturday, April 9, according to television channel CNN referring to the official representative of the United States Department of Defense.

Mehriban Əliyevanın qanunsuz imperyası-video faktlar


29294f46d66ad0d93b2015ef7c84897a

Mehriban  Əliyeva əməlli-başlı “ofşor imperiyası” qurub.

“Panama sənədləri” araşdırmasında ayrıca bir bölüm Azərbaycan prezidentinin ailəsinə həsr olunub. Ifşa sənədlərində bu ailənin sistemli ofşor şirkətlərlə əlaqələri üzə çıxır.

Tıkla oxu –   Neft pulları, nə qədər gəldi hara getdi?

Bu sənədlər həmçinin onu göstərir ki, Azərbaycanın vergilər naziri Fazil Məmmədov Əliyevlər ailəsinin iştirakı ilə “Ata Holding”i necə yaradıb. “Ata Holding”in bank, telekommunikasiya, tikinti və neft-qaz sektorlarında biznesi var.

Fazil Məmmədov Mossack Fonseca vasitəsilə Panamada iki şirkət yaradıb – FM Managment Holding Group və UF Universe Foundation. Ikinci şirkət birinciyə nəzarət edib. Bu şirkətin də idarəedicilərindən biri Mehriban Əliyeva olub.

Bunada bax         İlham Əliyevin qızları nə qədər pulumuzu ogurlayiblar ?

FM Managment Holding Group da öz növbəsində Böyük Britaniyada şirkətləri var və səhmlərinin də 51 faizi “Ata Holding”ə məxsusdur. Onların dəyəri hələ 2014-cü ildə yarım milyard dollar qiymətləndirilirdi.

“Panama sənədləri”nə, həmçinin “Korrupsiya və Mütəşəkkil Cinayətkarlığı Araşdırma Layihəsi”nin araşdırmaları nəticəsində üzə çıxarılan məlumatlara əsasən, 2006-cı ildə prezident Əliyev Azərbaycandakı 6 qızıl mədəninin işlənməsini bir neçə şirkətə həvalə edib. Onların arasında iki ofşor şirkətlər də olub və bu şirkətlərin əsl sahibləri onun qızları Arzu və Leyla Əliyevalardır. Britaniyanın Globex International LLP və Panamanın Londex Resourses S.A. şirkətlərinin səhmlərinin 56 faizi Əliyeva bacılarına məxsusdur. Bu iki şirkət Azərbaycanın qızıl mədənlərinin konsorsiumunun səhmlərinin müvafiq olaraq, 11 və 45 faizinə sahibdir.

Araşdırmalar nəticəsində üzə çıxarılan və “Panama sənədləri” (“Panama papers”) adı altında yayılan ifşa materialları bütün dünyada böyük səs-küy yaradıb. Məlumdur ki, həmin materialların bir qismi Əliyevlər ailəsinin var-dövləti barədədər. “Euronews” telekanalı “Panama sənədləri”nin konkret Əliyevlərə aid hissəsilə bağlı geniş reportaj yayımlayıb. Reportajın tərcüməsini təqdim edirik: