“Panama Papers“: Prezident övladlarının London mülkləri (Araşdırma)


Əliyevlər ailəsi

Əliyevlər ailəsi

Bu günlərdə Britaniya mətbuatı Panama hüquq firmasından sızmış materialların təhlilinə geniş yer verir.

Britaniya qəzetləri bu sənədlərdə Azərbaycan prezidenti və onun ailəsinin biznes fəaliyyətlərinin necə əks olunduğuna xüsusilə diqqət yetirir.

The Guardian” qəzeti dünya mətbuatında artıq “Panama Papers” (Panama Sənədləri) kimi tanınan sənədlərdən bəzilərinə istinadən yazır ki, Azərbaycanın birinci ailəsinin gizli ofşor şirkətlərini qurmasında ona Londondakı hüquq firmalarından biri kömək edib.

Məqalədə deyilir ki, Azərbaycan prezidentinin qızları üçün Britaniyanın Vircin adalarında yaradılmış məxfi ofşor şirkəti Birləşmiş Krallıqda milyonlarla funt sterlinq dəyəri olan mülklərin alınmasını təşkil edib.

Qəzet yazır ki, sızmış sənədlərə görə, ölkədə və ölkə xaricində geniş reklam olunan Leyla və Arzu Əliyevalar Exaltation Limited adlı şirkətin səhmdarlarıdırlar.

2015-ci ilin aprelində qeydiyyatdan keçmiş bu şirkətin məqsədi olaraq “Britaniya mülklərinə sahiblik” göstərilib. Şirkətin yaradılmasında köməkçi olan Child & Child hüquq firması yanlış olaraq “bu iki qadının siyasi əlaqələrə malik olmadıqlarını” bəyan edib.

Bahalı “çardax”

“The Guardian” yazır ki, bundan əvvəl Leyla Əliyevanın Londonun şimalındakı Hampstead Lane küçəsində 17 milyon funt sterlinqlik malikanəyə sahib olduğu bilinirdi.

Sızmış sənədlərdən bəlli olur ki, o yeni ofşor şirkətini 2015-ci ildə əri Emin Ağalarovdan boşanma prosesində olduğu vaxtlarda açıb.

Qəzet bunu da qeyd edir ki, ər-arvad Londonda olduqları vaxtlarda şəhərin məşhur Hyde Park parkına baxan dəbdəbəli çardax mənzilində yaşayırdılar.

Məqalədə deyilir ki, Britaniya qanunlarına görə, Leyla və Arzu “siyasi bağlılıqları olan şəxslər” kateqoriyasına aid edilirlər. Bu şəxslərə Britaniyada mülkiyyət almaq qadağan olunmasa da, bunu təşkil edən şirkətlər bu faktı göstərməlidirlər ki, lazım gələndə ödənmiş pulun mənşəyi aydınlaşdırıla bilsin.

Amma göründüyü kimi Child & Child Əliyev qızlarının “siyasi bağları olan şəxslər” olduqlarını bildirməyib.

“The Guardian” yazır ki, firma onun dəfələrlə müraciətinə baxmayaraq bu yanlışlığa görə şərh verməkdən imtina edib.

Londonun lüks məhəlləsində mənzillənən Child & Child firması, “Exaltation Ltd” şirkətini Əliyeva bacılarının adından Panamanın Mossack Fonseca şirkətindən alıb.

Hyde Park yaxınlığındakı mənzillər son dərəcə bahadır

Hyde Park yaxınlığındakı mənzillər son dərəcə bahadır

Birinci ailə ilə bölüşmək

“The Guardian” iddia edir ki, başqa bir londonlu vəkil – Derrick French Azərbaycanın birinci ailəsinə məxsus gizli fond yaradılmasında iştirak edib. Onun Derrick French & Co şirkəti Azərbaycanın ən böyük biznes şəbəkələrindən biri olan Ata Holdinqdə əsas səhm payına nəzarət edən Panama tresti UF Universe Foundation adlı şirkətin yaradılmasını təşkil edib.

Sənədlərə əsasən ehtimal etmək olur ki, 2003-cü ildə yaradılmış Ata Holding-in birinci sahibi Azərbaycanın vergilər naziriFazil Məmmədov olub.Onun nəzarət səhm paketinin qiyməti 600 milyon dollar təşkil edir.

“The Guardian” yazır ki, 2005-ci ilə aid sənədlər, Məmmədovun iki böyük bank, tikinti şirkətləri və Bakıdakı beşulduzlu Excelsior otelinin də daxil olduğu Ata holding-ini prezident Əliyevin üç övladı ilə bölüşməyi planlaşdırdığını göstərir.

Qəzet yazır ki, “baş vergiyığan” Məmmədovun hakim ailə ilə hansı bağlara malik olduğu indiyədək bilinmirdi.

Bu da qeyd edilir ki, Məmmədov Ata Holding-də marağa malik olduğunu heç vaxt bəyan etməyib.

FM – yəni Fazil Məmmədov?

Məqalədə deyilir ki, bütün bu əməliyyat İngiltərədə qeydiyyatdan keçmiş FM Financial Management Holding (UK) Ltd tərəfindən həyata keçirilməli idi. Bu şirkətin 75 faiz səhmlərinə Ata Holding-in sahib olduğu bəlli idi.

Vəkil French qəzetin sorğusuna cavab olaraq yalnız bunu bildirib ki, FM azərbaycanlıdır.

“The Guardian” yazır ki, 2005-ci ildə Mossack Fonseca-ya göndərilmiş sənədlərdən FM-in Fazil Məmmədov olduğunu da söyləmək mümkündür.

Vəkil French Londondakı ofisində UF Universe Foundation şirkətində nəzarətin dəyişdiyinə dair sənədləri hazırlayıb. Yeni mənfəətdarlar Leyla və Arzu və onların o vaxt 7 yaşında olan qardaşları Heydər olmalı idilər. Onların bu şirkətdəki marağı 50 faiz olmalıydı. Onların anası Mehribana məxfi “hami” funksiyası verilirdi. Digər “hami” Məmmədov olmalı idi.

Sənədlərə görə, bu şirkətdə Məmmədovun özü şəxsən 30 faizlik mənfəətdar kimi yazılmışdı. Ata-nın sədri Ahmet Erentok-un cəmi 15 faizlik payı vardı. Yerdə qalan 5 faiz daha kiçik mənfəətdarlara gedəcəkdi.

Müqavilələrə görə mənfəətdarların öldüyü halda onların hüquqları 18 uşağa və başqa qohumlara keçməli idi. Bu şəxslərin adları sənədlərdə səliqəli şəkildə təvəllüdləri, ünvanları və onlara çatacaq faizlərlə birlikdə göstərilir. Məmmədovun şəxsən 10 varisi vardı. “The Guardian” bunların bəzilərinin körpə uşaqlar olduğunu yazır.

“Məktub açmaq fobiyası”

“The Guardian” qəzetinin dərc etdiyi qrafik pulun iki başqa ofşor şirkəti vasitəsilə Ata-dan prezidentin üç övladına necə ötürülməli olduğunu göstərir. Onlar sənədlərdə “anonim mənfəətdarlar” kimi keçirdilər. Onlara çatan ödənişlər vergidən azad olmalı idi.

Məqalədə deyilir ki, UF Universe Foundation 2007-ci ildə yaradılıb, lakin hazırda Leyla və Arzu başqa bir Panama firması Hughson Management Inc. vasitəsilə Ata holdingin əsas sahibləri kimi göstərilirlər.

“The Guardian” yazır ki, 2007-ci ildə vəkillərin intizam tribunalı French-i “mühüm tənzimləmə tələblərini” yerinə yetirmədiyinə görə səlahiyyətlərindən məhrum edib.

O vaxt özünü müdafiə edən French deyirmiş ki, o “ciddi xəstə” olub və “rəsmi məktubları açmaq fobiyası”ndan iztirab çəkir.

Məqalədə deyilir ki, French sonralar Panama Sənədlərində artıq vəkil yox, “məsləhətçi” kimi peyda olur.

“The Guardian” yazır ki, Əliyevin qızları, Məmmədov və French onun sorğularına cavab verməyiblər.

Armenians  masse leave the Talysh



The reporter of the Russian newspaper „Kommersant“ Ilya Barabanov visited the village of Talish immediately after the ceasefire. According to him, around the height of the village under the control of Azerbaijan.

As I.Barabanov wrote on April 2 in a village of the Azerbaijani army included, but were not able to gain a foothold, and therefore took up positions on the surrounding heights.

„The village of Talish – the northernmost point of Nagorno-Karabakh. From the town of Martakert, that all the days that were fighting, was under fire, here we must go about 30 km „, – the journalist writes.

„As long as we go to Talish, meet on the highway in the direction of the rear moving tanks and trucks loaded with household goods. The villagers are not too believe in the duration of the truce, tend to use quiet time to take their belongings. At the entrance to Talish is burnt car at the curb lying dead cow, „- said in a report.

In an interview with Armenian soldiers admitted that the shooting stopped since yesterday.

The head of the village administration Vilen Petrosyan noted that prior to the beginning of hostilities in Talysh population of about 600 people.

„Today, there is about 50 people, who have not left yet“, – he said.

Earlier, Russian media reported that during the fighting fled their homes nearly three thousand residents of Nagorno-Karabakh.

Bloomberg: Oil and the ruble become cheaper because of the conflict in Nagorno-Karabakh


Against the background of one-month low on the trading of oil Russian ruble continues to weaken and fall, and government bonds are becoming cheaper, Bloomberg analysts write.

On the morning of April 5 dollar rose against the Russian ruble and reached 69.4440 rubles per 1 US dollar, which means that the ruble has depreciated by 3.5 points over the past three days, the newspaper writes.

The publication notes that the statements of the Armenian and Azerbaijani leaders on the conflict from escalating into full-scale war, which will be drawn all the countries in the region, including Russia, Turkey and Iran, the world’s markets reacted to the fall in oil prices.

Bloomberg analysts also note that in connection with the unresolved Karabakh conflict all the countries in the region are moving into a new phase with respect to the risk of economic stability, and international markets can not fail to take into account.

EAN

 Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG / YPJ) opened its representative office in Prague.


 

 

 

How experts in Armenia and Azerbaijan explain new escalation in Nagorno-Karabakh


The dramatic escalation of the armed conflict in Nagorno-Karabakh that began on 2 April caught virtually everyone by surprise. Despite the fact the exchanges of fire on the line of contact have been regular in the past, the intensity shown by a new wave of violence has not been seen for about twenty years.

On 5 April, the Armenia-backed self-declared republic of Nagorno-Karabakh and Azerbaijan agreed on ceasefire. However, the reasons and prospects of the situation in the breakaway region remains vague.

Europe Insight surveyed Armenian and Azerbaijani experts and found out how they explained the reasons of the escalation and what they expected would happen next.

Razi Nurullayev, chairman of the Region International Analytical Center (RIAC)

The Nagorno-Karabakh conflict is like a buried mine that can explode at any time. I would say there are mines of different capacities and only a minor one has been tramped upon this time. But the risk still remains of tramping on a bigger one, and that would mean the breakout of war. Ceasefire violations happen several times a day and on 3 April up to 130 were counted coming from the Armenian side, as quoted by the Ministry of Defense of the Republic of Azerbaijan.

There are a number of reasons for the conflict’s escalation. First, the negotiation process has been ongoing for nearly 22 years, since a Russian-brokered ceasefire agreement was signed in May 1994. Peace talks between Armenia and Azerbaijan, ever since mediated by the OSCE Minsk Group, have not produced results. Most Azerbaijanis call the co-chairs of the OSCE Minsk Group (Russia, USA and France) tourists.

Upon monitoring the Azerbaijani media, one discovers thousands of articles referring to the co-chairs as tourists flying business class, staying in five-star hotels and dining in the most expensive restaurants. Meanwhile, more than half of around 1 million refugees and internally displaced persons still live in dire conditions across Azerbaijan. So, the first reason is an unsuccessful protracted ongoing peace negotiations and the incapability of the OSCE Minsk Group to achieve results.

The second reason is a status-quo which is not acceptable for Azerbaijan but which Armenia wants to preserve at all costs. For Azerbaijan, the status-quo is a threat to a peaceful resolution and it strengthens Armenia’s hand in the talks. As long as the initiatives lack change, escalations will continue.

To avoid further escalation, international organisations and governments should put more pressure on the Armenian government to free the internationally recognised Azerbaijani occupied territories. It is a good thing that Pedro Agramunt, President of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, called yesterday for “the withdrawal of all Armenian armed troops from the occupied Azerbaijani territories in compliance with the UN Security Council resolutions”.

The third reason is the frequent violation of the ceasefire, and in most cases this is done by the Armenian side. This reason goes deeper into Armenian domestic politics. Armenian president Serzh Sargsyan is heavily challenged by the opposition and has several times faced the threat of being deposed. If he loses power, he may find himself in court and eventually in prison. To my mind, the Nagorno-Karabakh conflict is used for political purposes and the Armenian president, having been in a political turmoil, wants to divert attention from the capital to the conflict and prolong his stay in power.

The fourth reason is domestic pressure on the Azerbaijani government. Most refugees and internally displaced persons put considerable pressure on the government and call for war to liberate the occupied lands. It seems to me that the president of Azerbaijan can no longer resist this pressure and feels he must do something to satisfy the masses. The Azerbaijani government could even go to war should the Armenian provocations continue. To avoid the breakout of war and restore peace to the region, Armenia must withdraw its  troops from the occupied territories belonging to Azerbaijan in accordance with the UN Security Council’s four resolutions.

The fifth reason has to do with Russia. I think Russia is the only country that can influence Armenia to engage in real peace talks. The fact is that Azerbaijan will not step back from its current position as to provide the widest autonomy to Nagorno-Karabakh region. Armenia insists on the independence of Nagorno-Karabakh, which means riding the horse onto the top of mountain. Russia is still watching and does little to promote the settlement of the conflict.

Ashot Margaryan, Director of Eurasian Research & Analysis (ERA)

The current escalation over Nagorno-Karabakh is the direct consequence of Washington’s inaction, which gave a green light to Azerbaijan for launching attacks on the civilian settlements of Karabakh. It could also be a possible response by the USA to Russia’s recent success in Syria. Today’s geopolitics is not about one Great Chessboard, as Brzezinski put it, but many boards on which the same actors play different games. Karabakh is one of those boards on which global – US (NATO), Russia – and local – Turkey, Iran, Russia – players can always play active games.

Babken Matevosyan, political analyst

There are several reasons for the escalation, in short:

  1. Low oil price revenues forced Aliyev to search for additional reasons to shut up the hungry mouths inside the country;
  2. Check Azerbaijani official statements starting from 2014 to see how unhappy they have been about the peace process and their desire to change the format – the escalation has been in process since mid-2014;
  3. Recently proposed investigative mechanisms were the main issue to be discussed in the USA, but the meeting between presidents never happened – the Azeris also refused to meet MG co-chairs;
  4. After Armenia joined the EAEU, the Azeris wanted Western support, as if Armenia was on a pro-Russian side while they themselves were pro-Western, which was never the case.

We expect no large-scale war, but we do expect constant escalation, depending on tomorrow’s international response and better information, as there is info-war going on.

Rustem Garayev, political analyst

These events are the logical outcome of Armenia’s decades-long refusal to resolve the issue surrounding Nagorno-Karabakh, the desire to solve it only by military means. In my view, the main reason for the military actions is the lack of direct dialogue between Baku and Yerevan, about an informal border delimitation in the very least.

Another important issue is the political bankruptcy of the Armenian government, attested to by the so-called Electric Yerevan. The Armenian authorities have hit the bottom in the crisis of legitimacy, and their interference in the affairs of the self-proclaimed Nagorno-Karabakh with the resultant aggression against Azerbaijan is an attempt to restore public confidence. But I am certain that this attempt will fail. This time Armenia will not obtain Russia’s indulgent approval, and the provocations will end in the near future.

Ashot Epremyan, political analyst at the South Caucasus Center

The new round of escalation of the Artsakh conflict is the result of exclusively external factors. Russia’s political interests are deadlocked in Ukraine and Syria. In the role of Russia’s main ally in the Caucasus, Armenia is a hostage of the situation. In order to weaken Russia, Turkey and the USA have filled Azerbaijan with false hopes, leading it to attack Artsakh. The goal is to open a new “front” in the war with Russia which has a presence in the region and, one way or another, is the guarantor of the Armenian states’ security. It is highly certain that the conflict will maintain a high degree of intensity. At the same time, one should not expect a fundamental change to the balance of power and positions.